Warszawskie Towarzystwo Neurologiczne – lekarskie stowarzyszenie naukowe, utworzone w 1920 roku, w 1938 roku przekształcone w Oddział Warszawski Polskiego Towarzystwa Neurologicznego.
Historia W Polsce pod zaborami zdobywanie wykształcenia medycznego było bardzo trudne (zob. np. historia Uniwersytetu Warszawskiego), a mimo to już przed odzyskaniem niepodległości warszawska neurologia była ceniona w Europie.
Za najbardziej wybitnego warszawskiego neurologa tego okresu jest uważany Edward Flatau, który studia medyczne skończył w Moskwie, a następnie studiował w Berlinie, współpracując z czołowymi lekarzami niemieckimi. W wieku 26 lat opublikował w języku niemieckim „Atlas mózgu ludzkiego i przebiegu włókien”, przetłumaczony na język polski, rosyjski, francuski i angielski. Wrócił do Warszawy w 1899 roku. Zorganizował m.in. pracownię mikroskopową, działającą od 1913 roku w Towarzystwie Naukowym Warszawskim (później – Pracownia Neurobiologiczna Instytutu im. Marcelego Nenckiego). thumb|Siedziba Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego przy ul. Raszyńskiej W rozwoju neurologii polskiej ważną rolę odegrał też Samuel Goldflam, absolwent Wydziału Lekarskiego UW z 1875 roku, który uzupełniał studia w Berlinie u Carla Westphala oraz w paryskiej Sorbonie u J.M. Charcota.