W Warszawie przez 40 lat prowadził własną bezpłatną poliklinikę dla osób niezamożnych. Przez 10 lat był też wolontariuszem u E. Flatau’a (bardzo przez niego cenionym). Wokół Edwarda Flatau’a gromadził się zespół neurologów, nazywany później pierwszą warszawską szkołą neurologiczną. Z tym środowiskiem utrzymywał kontakt wielki neurolog polskiego pochodzenia (ur. 1857 w Paryżu), pionier neurochirurgii Józef Babiński (syn polskich emigrantów z 1848 roku; zob. Wielka Emigracja).
Neurolodzy warszawscy początkowo odbywali posiedzenia naukowe w sekcji neurologiczno-psychiatrycznej Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego.
W końcu 1920 roku na wniosek Edwarda Flataua członkowie sekcji postanowili utworzyć samodzielne towarzystwo neurologiczne. W kwietniu 1921 roku odbyło się pierwsze posiedzenie nowego towarzystwaEufemiusz Herman, Historia Neurologii Polskiej, 1975, Polska Akademia Nauk, Monografie z dziejów nauki i techniki, Tom XCVII.. Do zarządu zostali wybrani Samuel Goldflam (prezes), Edward Flatau (wiceprezes), Jan Koelichen, Władysław Jarecki, Władysław Sterling (bibliotekarz), Stanisław Kopczyński oraz Kazimierz Orzechowski.