Muhammad Ibn Mahmud Ibn Sebüktigin (pełne imię: Dżalal ad-Daula wa-Dżamal al-Milla Abu Ahmad Muhammad Ibn Mahmud Ibn Sebüktigin) (ur. ok. 997, zm. 1041) – sułtan z dynastii Ghaznawidów panujący dwukrotnie, od kwietnia do października 1030 oraz od przełomu 1040/1041 aż do śmierci.
Życiorys Był synem Mahmuda z Ghazny (998 - 1030). Jego ojciec ożenił go z córkami Karachanidy Jusufa Kadyr-chana (1026-1032) i ostatniego z panujących w Guzganie Farigynidów, Abu Nasra Muhammada. Kiedy ten ostatni umarł w roku 1010/1011 Muhammad został namiestnikiem powyższej prowincji. Kiedy w roku 1018 Mahmud wyprawił się na Kanaudź pozostawił Muhammada jako swojego przedstawiciela w Ghaznie (dzis. Ghazni). Niedługo przed swoją śmiercią Mahmud podzielił imperium pomiędzy Muhammada i jego starszego brata, Masuda (1030-1041). Muhammad miał otrzymać Chorasan, Ghaznę i prowincje indyjskie, zaś Masud niedawno zdobyte prowincje na zachodzie wraz z tytułem sułtana. Tuż przed swoją śmiercią ojciec Muhammada powierzył mu jednak całe imperium. Kiedy zatem Mahmud zmarł w kwietniu 1030 roku Muhammad został osadzony na tronie w Ghaznie. Posiadający większe doświadczenie wojskowe i popularny w armii oraz niektórych kręgach dworskich Masud nie uznał tego faktu.