Składać się na nią miały takie działania jak ograniczenie praw niepolskich grup narodowościowych poprzez zakaz swobodnego poruszania się po kraju, sprawowania jakichkolwiek urzędów państwowych i samorządowych, wykonywania niektórych zawodów, wprowadzenie nadzoru państwowego wykorzystywania innych praw obywatelskich, likwidacja szkolnictwa mniejszości narodowych, wprowadzenie akcji wychowawczej w duchu polskości oraz kolonizacji polskiej. Procesom polonizacji Kresów Wschodnich miały towarzyszyć przesiedlenia Ukraińców i Białorusinów do centralnej i zachodniej Polski, tak by rozproszyć ich wśród Polaków. Część działaczy opowiadała się nawet za całkowitym wysiedleniem ludności ukraińskiej i białoruskiej poza granicę ryską, na tereny USRR i Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Działacze Stronnictwa Ludowego, Stronnictwa Pracy (chadecja) i Polskiej Partii Socjalistycznej-WRN planowali zagwarantować Ukraińcom prawdziwe równouprawnienie obywatelskie w ramach restytuowanego państwa polskiego (w myśl zasady równe prawa, równe obowiązki) oraz autonomię narodowościowo-kulturalną (nieterytorialną) na wzór swobód przysługujących im w Galicji przed I wojną światową. Uważali, że Polska powinna naprawić błędy międzywojennej polityki narodowościowej.