W odpowiedzi na memoriał 16 lutego 1940 w Paryżu Bogusław Longchamps de Bérier przedłożył swoje uwagi: uważał, że Ukraina byłaby niebezpieczniejszym sąsiadem niż Rosja, stanął również na stanowisku nienaruszalności granic wschodnichGrzegorz Mazur, Jerzy Skwara, Jerzy Węgierski, Kronika 2350 dni wojny i okupacji Lwowa, s. 114. 7 marca 1940 dr Ludwik Grodzicki koreferujący memoriał i uwagi do niego, zaproponował wymianę ludności polskiej i ukraińskiej, oraz przebieg przyszłej granicy polsko-ukraińskiej Bugiem do stacji kolejowej Krasne, Gniłą lub Złotą Lipą do ujścia, Dniestrem w górę do ujścia Łomnicy i Łomnicą do południowej granicy w Karpatach. W Polsce pozostałby wtedy Lwów oraz prawie całe Borysławsko-Drohobyckie Zagłębie Naftowe (bez Bitkowa i kopalni soli potasowych)G.Mazur, J.Skwara, J. Węgierski, Kronika 2350 dni wojny i okupacji Lwowa, s. 118.
Do pierwszych kontaktów pomiędzy OUN-B a przedstawicielami polskiego podziemia doszło już w 1940. 10 i 11 stycznia 1940 w Bukareszcie doszło do rozmów pomiędzy działaczami ukraińskimi z Rumunii z jednej strony a ambasadorem Rogerem Raczyńskim, radcą ambasady Alfredem Ponińskim i Jerzym GiedroyciemGrzegorz Mazur, Jerzy Skwara, Jerzy Węgierski, Kronika 2350 dni wojny i okupacji Lwowa, s.