Niezależnie od tych rozmów, z Ukraińcami prowadziły rozmowy ambasada polska w Bukareszcie i konsulat w Czerniowcach. Wzięli w nich udział przedstawiciele nacjonalistów ukraińskich z Bukowiny Wołodymyr Załoziećkyj i Jurij Serbyniuk, oraz przedstawiciel Ukraińców z Besarabii Hawryluk. Do rozmów dołączył później Wołodymyr Sołowij. Rozmowy te trwały w okresie od listopada 1939 do lutego 1940.
Lata 1941–1943 Częstsze spotkania nastąpiły dopiero w 1941. Pośrednikami w kontaktach byli duchowni greckokatoliccy. W latach 1941–1943 doszło do kilkunastu takich spotkań. Ze strony polskiej brali w nich udział ppłk Henryk Pohoski Walery, Stanisław Bezdek Władysław, Marian Chirowski Zmora i Stanisław Piotrowski Baryka. Ze strony ukraińskiej – Jewhen Wreciona, Zynowij Matła, Mychajło Stepaniak i Wasyl Ochrymowycz. Podczas negocjacji strona polska, w zamian za zgodę na pozostanie w granicach państwa polskiego, obiecywała Ukraińcom pełne równouprawnienie polityczne i kulturalne. Zachęcała również do prezentowania postawy antysowieckiej, aby podkreślić brak zgody na przemawianie ZSRR w imieniu mieszkańców tych terenów.