Zygmunt Filipowicz (ur. 17 listopada 1907 w Warcie, zm. 6 kwietnia 1984) – polski ekonomista i działacz katolicki, wykładowca uniwersytecki, poseł na Sejm PRL III, IV, V i VI kadencji (1961–1976).
Życiorys mały|Grób Zygmunta Filipowicza na cmentarzu Bródnowskim Urodził się w Wielkopolsce w rodzinie murarza. Ukończył szkołę średnią w Krotoszynie oraz studia w Szkole Głównej Handlowej. W 1939 obronił doktorat na temat roli turystyki w życiu gospodarczym kraju. W latach 1928–1939 zatrudniony w Ministerstwie Robót Publicznych oraz Komunikacji.
W okresie okupacji pracował jako księgowy. W 1942 znalazł się wśród założycieli nielegalnego Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, w którym działał również po II wojnie światowej (od 1949 jako sekretarz generalny).
Od 1947 zatrudniony w administracji państwowej, m.in. jako wicedyrektor Departamentu Polityki Budowlanej Ministerstwa Odbudowy, dyrektor Biura Turystyki Ministerstwa Komunikacji oraz wiceprzewodniczący Komitetu ds. Turystyki. W 1954 rozpoczął pracę wykładowcy Szkoły Głównej Planowania i Statystyki (wykładał ekonomikę transportu i turystyki). Pełnił obowiązki prodziekana Wydziału Handlu Zagranicznego Szkoły Służby Zagranicznej i SGPiS (1952–1958).