Od 1962 kierował Katedrą Turystyki Akademii Wychowania Fizycznego, był również członkiem Senatu uczelni.

W 1947 po raz pierwszy kandydował do Sejmu jako przedstawiciel katolików. W 1957 znalazł się wśród założycieli Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Społecznego, został jego sekretarzem generalnym, wiceprzewodniczącym (1963–1968) oraz przewodniczącym (od 1968). Był radnym Rady Narodowej miasta stołecznego Warszawy (1958–1965). W 1961 po raz pierwszy rekomendowany do Sejmu z okręgu Zielona Góra, reelekcję uzyskiwał w latach 1965, 1969 i 1972 (w ostatnim przypadku z okręgu Tuchola). Był członkiem Komisji Planu Gospodarczego, Budżetu i Finansów, Zdrowia i Kultury Fizycznej (III kadencja), Spraw Wewnętrznych, Zdrowia i Kultury Fizycznej (IV i V kadencja), Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości oraz Zdrowia i Kultury Fizycznej (VI kadencja). W latach 1971–1983 członek prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.

Pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 56A-II-18).