Zbrodnia w Obórkach – zbrodnia dokonana przez policjantów z ukraińskiej policji pomocniczej pod dowództwem niemieckim na Polakach, mieszkańcach kolonii Obórki w gminie Kołki, powiecie łuckim przedwojennego województwa wołyńskiego. Pierwsza większa napaść na Polaków na Wołyniu w czasie II wojny światowej.
Według wspomnień ocalałych, zebranych przez Władysława i Ewę Siemaszków, miejscowość Obórki została napadnięta po raz pierwszy 11 listopada 1942. Tego dnia grupa policjantów ukraińskiej policji pomocniczej pod dowództwem niemieckim otoczyła kolonię i wypędziła z domów 13 mężczyzn, bijąc ich kijami. Zostali oni wywiezieni do aresztu w Cumaniu. Według przypuszczeń Polaków z gminy Kołki przyczyną napaści było domniemane wspieranie przez mieszkańców Obórek partyzantki radzieckiej„Mord w Obórkach nie stanowił jeszcze wstrząsu dla polskiej społeczności Wołynia ani też dla partyzantów radzieckich, którzy tu rozwijali swoją działalność”. [w:] Edward Prus, Atamania UPA: tragedia kresów, 1996, str. 129 oraz ukrywanie Żydów.