13 listopada tego samego roku policjanci ponownie pojawili się w Obórkach. Tym razem wyganiali z domów wszystkich mieszkańców, których zapędzili do stodoły należącej do rodziny Trusiewiczów. Wszystkie ofiary zmuszano do położenia się na ziemi i zabijano strzałem w tył głowy. Wśród zabitych były kobiety i dzieci. Zginęło 32 Polaków, 1 Ukrainka oraz 1 Żydówka. Po dokonaniu zbrodni policjanci obrabowali puste domy, po czym wywieźli zdobycze, pozostawiając w pustej wsi straż. W jej ręce wpadło jeszcze 5 Polek, które w momencie napaści przebywały w Cumaniu, odwiedzając aresztowanych 11 listopada mężczyzn. Również one zostały 14 listopada zamordowane. Następnie cała kolonia została spalona. Ciała ofiar zostały pochowane we wspólnej mogile przez mieszkańców Rudnik i Stawyhoroża.
Jednym z mieszkańców Obórek, który uratował się z zagłady był Feliks Trusiewicz, których w swoich książkach wielokrotnie nawiązywał do tego mordu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Wołyń 1939–1945 Obórki Kategoria:Zbrodnie Ukraińskiej Policji Pomocniczej Obórki Obórki