Podobny efekt powtarza twórca w dekoracji nóg sarkofagu, przeciwstawiając maskę zwierzęcą ludzkiej.
Kolumny dźwigające masyw belkowania, gzymsu i zwieńczenia są smukłe, nieco osłabione oryginalną w pomyśle zmianą kształtu trzonów, w połowie okrągłych, w połowie sześciobocznych, o optycznie ruchomej powierzchni. Wrażenie takie sprawiają jakby zawieszone na nich ornamenty arabeskowe. Skręcone o 45º w stosunku do abakusów, rozpękające się wolutowe kapitele typu korynckiego afunkcjonalnie wystają skrętami daleko na boki. Rozwiązywanie statycznych praw ciążenia w sposób tylko pozorny triumfuje ostatecznie w niezwykle oryginalnym kluczu archiwolty. Jako półokrągłe przedłużenie architrawu i belkowania, sygnalizuje on krąg dźwigania cokołu tempietta, ale, otwarty do przodu, nie stanowi statycznej dla niego podstawy. Rolę tę natomiast spełnia gzyms koronujący. Nie dość na tym, środkowy występ belkowania tłoczy klucz archiwolty wywijając zwoje jego rollwerku tak silnie w dół, że putto siedzące na głowie pantery wychyla się do przodu i zabezpieczając się przed upadkiem chwyta się obiema rękami pęków fig. Jest to rzadki motyw putto – atlant. Modelowo opracowane tempietto w zwieńczeniu, wsparte o zapiecek, flankują ornamentalne woluty.