Pełni ono dodatkową rolę portyku stylizowanej fasady iluzjonistycznie pojętej budowli zaplecza.
Nagrobek był pierwotnie polichromowany. Błękit tła, złocenia i srebrzenia podkreślały bogactwo form.
Figura Andrzeja Zebrzydowskiego Postać jest marmurowa, śmiało modelowana. Zadziwia wirtuozerią ukształtowania drobnych fałdów alby, ornatu, a także ażurowo ujętej ręki. Biskup, przedstawiony w stroju pontyfikalnym, spoczywa w swobodnej pozie wsparłszy głowę na dłoni. Za wezgłowie służy mu pulpit i poduszka. Oblicze Zebrzydowskiego to studium portretowe: gładkie w dolnej części tło niszy zdobi u góry kartusz herbowy, podtrzymywany przez dwa aniołki.
Elementy dekoracyjno – ornamentalne Splata się tu tradycja historyczna z ówczesną narastającą współczesnością. Nad łukiem archiwolty biegnie późnogotycki ornament liściasty, a pulpit wezgłowia ma jeszcze tradycyjne wycięcie w ośli grzbiet. Układy ornamentu kandelabrowego z panneaux dekoracyjnych nagrobka i kaplicy mają charakter renesansowy, oparty na wzorach kaplicy Zygmuntowskiej. Arabeskowe sploty wokół kolumn. Michałowicz nanizał tu motywy roślinne, zwoje wolutowe, panoplia, owoce, paciorki, zwierzęce maszkarony.