Był aktywnym uczestnikiem ówczesnego życia intelektualnego i naukowego, w obrębie jego zainteresowań leżała mechanika, swobodny spadek, i ruch. Znał się i korespondował z takimi uczonymi jak Giovanni Battista Baliani, Benedykt Castelli czy Giovanni Battista Riccioli. Wdał się w debatę z uczniem Galileusza, benedyktynem Castellim dotyczącą jego teorii spadającej wody. Obydwaj byli również zaangażowani w spór dotyczący regulacji wód rzeki Reno. Cabeo popierał mieszkańców Ferrary a Catselli należał do obozu papieża Urbana VIII. Po zakończeniu prac hydrograficznych i opuszczeniu dworu książęcego wrócił do pracy dydaktycznej. Nauczał matematyki w Genui, gdzie zmarł w 1650 roku.
Jego dwiema najważniejszymi pracami są Philosophia magnetica i In quatuor libros meteorologicorum Aristotelis commentaria. W pierwszej z tych prac opisywał teorie i doświadczenia dotyczące zjawiska magnetyzmu. Często powoływał się na badaniach Williama Gilberta, ale zawarł tam również własne obserwacje. Skupiał się przede wszystkim na zjawiskach związanych z ziemskim polem magnetycznym, namagnesowanym żelazie i magnetycie. Jednym z celów tego studium było usprawnienie kompasu magnetycznego.