Wolin pojawia się w wielu starożytnych tekstach pod różnymi nazwami. Pierwsze pisemne wzmianki o Wolinie pochodzą z połowy IX wieku. W relacji pisanej przez tzw. Geografa Bawarskiego wynika, że plemię Uelunzani lub Velunzani posiadało siedemdziesiąt grodów. Badacze identyfikują to plemię z Wolinianami. Kolejna wzmianka z około 870 roku znalazła się w Żywocie Świętego Ansgara spisanym przez mnicha Rymbarta, który wymienia miasto jako jedno z największych w Europie. Późniejsze badania archeologiczne potwierdziły te słowa. Wzmianki o grodzie znalazły się także w opisach Ibrahima ibn Jakuba – żydowskiego kupca i podróżnika oraz kronikarza pochodzącego prawdopodobnie z Tortosy w Hiszpanii, który w latach 965-966 odbył podróż do krajów słowiańskich. W swoim dziele wspomina o Wolinie, określając go jako gród plemienia Ubaba. W kronikach z 966 roku pisał on:Wolin utrzymywał od wczesnego okresu częstsze kontakty z Danią i krajami skandynawskimi niż z Niemcami, co wynikało z jego położenia jako ośrodka handlowego. W źródłach staroislandzkich ujście Odry określano mianem lub Jom, oraz Jomsborg, natomiast sami Słowianie nazywali swój główny gród Wolin (Wulin). Duńczycy, dokonując latynizacji, przekształcili nazwę na Julin, co w tradycji niemieckiej doprowadziło do powstania legendy, jakoby założycielem Wolina był Juliusz Cezar.