Sonderfahndungsbuch Polen oraz ich eliminację w ramach tzw. Intelligenzaktion. Niektóre osoby więziono lub kierowano do niemieckich obozów koncentracyjnych. Funkcjonariusze Einsatzgruppen stanowili zalążek nazistowskiego aparatu terroru na terenie okupowanej Polski – niemieckiej policji, Gestapo oraz Sicherheitspolizei i Sicherheitsdienstu.
Podporządkowanie Służby policyjne w Generalnym Gubernatorstwie podlegały Wyższemu Dowódcy SS i Policji w Krakowie (HSSPF, od 1942 Höherer SS- und Polizeiführer „Ost”), który był jednocześnie członkiem rządu GG, podlegającym generalnemu gubernatorowi Hansowi Frankowi. Wyższy Dowódca był jednocześnie pełnomocnikiem Komisarza Rzeszy do spraw Umacnianie Niemczyzny, nadzorując politykę narodowościową, akcję przesiedleńczo-wysiedleńczą i germanizacyjną. Urzędowi HSSPF podlegali dowódcy SS i policji (SS- und Polizeiführer, SSPF), posiadający analogiczne uprawnienia w dystryktach. Najbardziej znani SSPF w GG: Arpad Wigand, Jürgen Stroop, Franz Kutschera, Paul Otto Geibel (dystrykt warszawski), Odilo Globocnik (dystrykt lubelski), Fritz Katzmann (dystrykt radomski i Dystrykt Galicja).