Spodnie w stroju odświętnym wykonane były z cieńszego samodziału lub drelichu w paski – biało-błękitne lub biało-czerwone, czasem stosowano też perkal. Bogaci gospodarze nosili spodnie z sukna barwy granatowej, czarnej, ultramaryny (siwe) lub też materiałów fabrycznych (z cajgu, kortu, wełny). Po I wojnie światowej popularność zdobyły spodnie o kroju bryczesów, tzw. rajtki w ciemnej tonacji (czarne, szare, brązowe, oliwkowe).
Reprezentatywnym elementem stroju męskiego był kaftan. Zakładano je na odświętne koszule wpuszczane do spodni. Najczęściej szyto je z sukna granatowego, niebieskiego, ciemnoniebieskiego, szafirowego lub czarnego (w powiecie brzeskim noszono także kaftany jasnobłękitne). Kaftany nie miały rękawów, były wcięte w pasie i rozkloszowane dołem. Z tyłu zszywano je jedynie do wysokości pasa, przez co u dołu tworzyły się cztery luźno wiszące poły zwane skrzelami. Kaftan zapinano w okolicach pasa na haftki; po bokach były kieszenie zakryte trójkątną klapą. Przody kaftana zdobiono lekko wypukłymi mosiężnymi guzami oraz jedwabnymi chwostami, najczęściej barwy karminowej, zielonej, żółtej. Stójkę obszywano czerwonym suknem. Haftem zdobiono naroża przednich skrzeli;