mogły być to potrójne uproszczone kwiaty na łodygach z liśćmi wyrastające z doniczki lub motywy pawiego pióra. Stosowano włóczki żółte, czerwone, zielone, z rzadka fioletowe, niebieskie i brązowe. Cechą charakterystyczną kaftanów z Zaborowa, Borzęcina i Szczurowej było haftowanie imienia i nazwiska właściciela i daty wykonania (najczęściej był to rok ślubu)T. Seweryn, Strój Krakowiaków Wschodnich, "Atlas Polskich Strojów Ludowych", cz. V, Małopolska, z. 9, Wrocław 1960, s. 43-44..
Sukmany były bardzo zróżnicowane. Stanowiły odzienie ludzi zamożnych; noszono ją rozpiętą, a tym samym pokazywano wdziany pod spód kaftan i pas. Seweryn Udziela zapisał: "Noszą oni bronzowe, czasem granatowe lub szare karazje z wiszącemi na plecach trójkątnymi kołnierzami"S. Udziela, Ludowe stroje krakowskie i ich krój, Kraków 1930, s. 10.. Karazja (też: kierezja, kierezyja) była długą do połowy łydki lub do kostek sukmaną z sukna brązowego, dopasowaną w pasie, rozszerzoną dołem, z dwoma fałdami z tyłu. Jej charakterystycznym elementem była suka – duży trójkątny kołnierz opadający na plecy w formie peleryny. Kierezyje były bogato haftowane włóczkami czerwonymi i białymi (ścieg łańcuszek i janina). Rękawy kierezji były długie, zakończone klapkami.