Antoni Andrzejewicz (ur. 21 maja 1837 w Kotowiecku, zm. 15 września 1907 w Zabartowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gnieźnieński w latach 1890–1907.
Życiorys Urodził się 21 maja 1837 w Kotowiecku w rodzinie Jana, ekonoma, i Klementyny z Janiszewskich. Kształcił się wpierw w szkółkach w Jedlcu i Gołuchowie, a od 1848 do 1856 w Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie zdał egzamin dojrzałości. W latach 1856–1860 odbył studia teologiczne, najpierw trzyletni kurs teologiczny w seminarium duchownym w Poznaniu, po czym roczny kurs praktyczny w seminarium duchownym w Gnieźnie. 2 czerwca 1860 przyjął święcenia diakonatu, a 8 lipca 1860 został wyświęcony na prezbitera.
W latach 1860–1865 pracował jako wikariusz w parafii w Trzemesznie, a następnie w latach 1865–1867 w Parafii św. Wawrzyńca w Gnieźnie. W tym okresie był wyróżniającym kaznodzieją. W latach 1867–1875 prowadził wykłady w seminarium w Gnieźnie i zajmował w nim stanowisko subregensa, po przywróceniu działalności seminarium w 1886 został jego regensem.