Wojna japońsko-koreańska – wojna toczona pod koniec XVI wieku pomiędzy koreańskim królestwem Joseon, wspieranym przez chińską dynastię Ming, a Japonią de facto rządzoną przez Hideyoshiego ToyotomiegoMimo, że de iure Japonią władał cesarz Go-Yōzei, w rzeczywistości nie miał on władzy; znana też jako wojna Imjin (, Imjin waeran). Inwazja na Koreę miała być pierwszym krokiem w podboju Chin i wschodniej Azji przez Japonię.
Przebieg Hideyoshi – dowódca wojskowy i faktyczny władca Japonii (chociaż nie był ani członkiem rodziny cesarskiej, ani siogunem), po spacyfikowaniu kraju i pokonaniu wszystkich wrogów wewnętrznych, dążył do utworzenia japońskiego imperium w Azji. Podbój Korei miał być pierwszym krokiem do wojny z Chinami.
Wojna zaczęła się od ataku 200-tysięcznych japońskich wojsk na portowe miasto Pusan, co nastąpiło 13 kwietnia lub 25 maja 1592 roku. Początkowo najeźdźcy odnosili znaczne sukcesy na lądzie, zdobywając kolejno Pusan, Seul (16 czerwca) i Pjongjang. Król Sŏnjo uciekł ze stolicy i zwrócił się o pomoc do Chin. thumb|left|Kŏbuksŏn – koreańska „żółwia łódź” Inwazja została zatrzymana dzięki działaniom admirała Yi Sun-sina, któremu udało się kilkukrotnie zniszczyć japońską flotę. Ponadto na obszarach okupowanych Koreańczycy zorganizowali ludowe oddziały partyzanckie Ŭibyŏng.