współczesnej teorii gier), jak i badań empirycznych (zwłaszcza case studies), Ostrom opracowała 8 zasad/warunków, których spełnienie ułatwia zarządzanie dobrami wspólnymi bez zalecanych przez wcześniejsze teorie prywatyzacji bądź zarządzania centralnego (przez rząd/państwo):
Jasno zdefiniowane granice dobra wspólnego (umożliwiające wyłączenie z korzystania zewnętrznych aktorów). Zasady regulujące korzystanie z dobra dopasowane do lokalnych warunków. Możliwie demokratyczne procesy ustanawiania zasad zarządzania dobrem. Monitorowanie/kontrola dotrzymywania zasad przez albo członków wspólnoty, albo zewnętrznych aktorów odpowiedzialnych wobec niej. Stopniowe sankcje w razie złamania zasad (umożliwiające sporadyczne łamanie jako reakcję na nieprzewidziane krytyczne sytuacje, np. suszę w przypadku zarządzanych wspólnie systemów irygacyjnych). Mechanizmy do rozwiązywania konfliktów wykazujące się niskimi kosztami i efektywnością. Akceptacja instytucji wspólnego zarządzania dobrem przez instytucje zewnętrzne, np. rząd. W przypadku większych skalowo dóbr wspólnych (np. dużych basenów wód gruntowych) istnienie wielopoziomowych instytucji (ang.