Pojawili się oni w mieście na początku XIV wieku, a w 1416 roku w Gdańsku miało znajdować się 13 chirurgów.
Niedługo po przyłączeniu Gdańska do ziem polskich, w marcu 1454 roku, utworzono na podstawie rozporządzenia Rady Starego Miasta cech zrzeszający chirurgów. Dzięki temu rozwój chirurgii był bardziej dynamiczny. Wymagało to w późniejszym okresie spisania nowych statutów regulujących prawa i obowiązki członków cechu oraz sposobu przyjmowania uczniów. Nowy statut został w 1519 roku zatwierdzony przez króla Zygmunta I Starego, a w roku 1522 przez radę miejską.
Z biegiem lat rósł poziom kształcenia gdańskich chirurgów. Świadczy o tym do dzisiaj zachowany XVIII-wieczny zestaw pytań, na które musiał odpowiedzieć uczeń. Kładziono nacisk na nauczanie anatomii i łaciny, a nie jedynie czysto praktyczne umiejętności przyszłego chirurga. Cecha ta zbliżała gdański system kształcenia do systemu nauczania obowiązującego w paryskich cechach. Oprócz tego zarówno w Gdańsku, jak i w Paryżu cechy posiadały tego samego patrona – św. Kosmę.