W 1940 przeniesiony na front, walczył w kampanii francuskiej, a następnie na froncie wschodnim. W 1941 bezskutecznie interweniował w dowództwie 6 Armii Wehrmachtu (wobec feldmarszałka Waltera von Reichenau) w sprawie powstrzymania planowanego przez Einsatzgruppe C (SS) zabójstwa dziewięćdziesięciorga dzieci żydowskich w Białej Cerkwi na Ukrainie. W lutym 1943 po kapitulacji 6 Armii pod Stalingradem został wzięty do niewoli sowieckiej, gdzie zmarł na tyfus plamisty.
Po wojnie wydano odnalezione w latach 60. dzienniki Groscurtha, zawierające opisy działalności opozycji antyhitlerowskiej w kręgach Abwehry i Wehrmachtu, m.in. informacje na temat zamachu na Adolfa Hitlera planowanego we wrześniu 1938.
Życiorys Naczelne Dowództwo Wojsk Lądowych (niem. Oberkommando des Heeres, OKH) Groscurth brał udział w I wojnie światowej od 1916, po czym został wcielony do Reichswehry. 1 kwietnia 1926 roku awansowany na stopień porucznika (niem. Oberleutnant). Służył w 6. Pułku Piechoty. W latach 1935–38 kierował II wydziałem Abwehry (w 1939 zastąpił go Erwin Lahousen) a od sierpnia 1939 pracował jako oficer łącznikowy wydziału zagranicznego Abwehry w Naczelnym Dowództwie Wojsk Lądowych (niem.