W lutym i marcu 1947 roku jednostki saperskie skierowano do ochrony mostów i walki z zatorami, ratowania ludności i dobytku. Jednostki w marcu ochraniały mosty na Odrze, Wiśle i innych rzekach. Na Wiśle: w Sandomierzu, Baranowie i Annopolu. Okres rozminowania mógł rozpocząć się dopiero w maju. W 1947 roku sprawdzono i rozminowano 46 798 km², 1 150 miejscowości, zdjęto i zniszczono 1 197 806 min, 4 410 098 amunicji. W latach 1945–1947 zlikwidowanych zostało większość pól minowych. W 1948 roku do rozminowania zostały pola minowe wcześniej rozpoznane, skupiska min nad Zalewem Wiślanym, w okolicach Braniewa, Ełku i Szczytna, kwatera Hitlera, Przełęcz Dukielska i Przełęcz Łupkowska, a także niesprawdzony rejon Bieszczadów, gdzie w 1947 roku działało UPA. Główny Inspektor Inżynierii i Saperów gen. Jerzy Bordziłowski postanowił nie kierować na rozminowanie całych batalionów, lecz pododdziały w sile do kompanii saperów. Tylko do Gierłoży i na Przełęcz Dukielską były skierowane całe bataliony. Każda jednostka saperska organizowała grupy (patrole) rozminowania do oczyszczania, przydzielając im zadania na terenach kilku powiatów. W akcje rozminowania zaangażowano w kraju dziesięć batalionów saperów, każdy po ok. 150 saperów. Oddziały saperów działały na terenie swoich okręgów.