Stanisław Piro (ur. 7 sierpnia 1892 we Lwowie, zm. 15 października 1956 w Łodzi) – major artylerii Wojska Polskiego, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Mieczysława i Julii z domu Piro, urodzony 7 sierpnia 1892 we Lwowie. Był młodszym bratem Karola (1890–1973), kapitana lekarza Wojska Polskiego, specjalisty medycyny sądowej. W okresie gimnazjalnym należał do drużyny „Sokół Macierz”, a także „Klubu Pogoń”. W 1913 zdał egzamin dojrzałości i następnie w październiku tego roku wstąpił jako jednoroczny ochotnik do armii austriackiej z przydziałem do 11 pułku haubic we Lwowie. W czasie I wojny światowej od 1915 walczył na froncie wschodnim, a od 1 lutego 1918 na froncie włoskim.
W pierwszych dniach listopada 1918 zgłosił się w Krakowie do odradzającego się Wojska Polskiego. W czasie wojny z bolszewikami dowodził 4 baterią 18 pułku artylerii polowej. 25 września 1920 wybrał stanowisko ogniowe w tyralierze piechoty, w odległości 200 metrów od okopów piechoty sowieckiej i celnym ogniem baterii umożliwił 144 pułkowi piechoty opanować nieprzyjacielskie okopy pod Lubiążem oraz wieś Szłapan.