Consilium już we wstępie krytykuje typową postawę wielu papieży:
'[Papieże] często wybierali sobie sługi nie po to, aby się od nich uczyć, czego wymagają ich obowiązki, ale po to, aby znajdować u nich usprawiedliwienie dla swoich zachcianek i żądz.' Leopold Ranke, Dzieje papiestwa w XVI-XIX wieku, PIW, Warszawa, 1981, s. 147. Podstawowym złem w Kościele uznano przyjęcie zasady, że papież jest panem wszystkich beneficjów, a jego wola jest prawem, dlatego może dowolnie dysponować dobrem materialnym i duchowym Kościoła. Z tego też względu nie może być mowy o jakiejkolwiek symonii z jego strony. Kardynałowie uznają tę zasadę za konia trojańskiego, z którego wyszły liczne inne nadużycia, takie jak: nadawanie święceń osobom do tego zupełnie nieprzygotowanym, nadawanie beneficjów obcokrajowcom ze względów osobistych, rezerwacje dochodów z beneficjów na potrzeby osobiste konkretnych osób, faktyczne dziedziczenie beneficjów.