Inne nadużycia wymienione w raporcie dotyczące opieki duszpasterskiej: nierezydowanie proboszczów i biskupów w ich siedzibach, pogarszanie dyscypliny moralnej wskutek egzempcji ciągnących się w nieskończoność apelacji do Rzymu, upadek moralności wśród duchowieństwa (wytknięto fakt, że w wielu pałacach kardynalskich przebywają kurtyzany), całkowita demoralizacja klasztorów – zwłaszcza męskich (jako jedyny sposób poprawy postulowano zakaz przyjmowania nowych kandydatów przez pewien czas i usunięcie z klasztorów wszystkich młodych chłopców, którzy nie złożyli ślubu profesów).
Memoriał w ogóle pomija kwestie teologiczne, które legły u podstaw reformacji luterańskiej, a dotyka jedynie sprawy dyscyplinarne i finansowe. Jest więc wyrazem tradycyjnego myślenia, zgodnie z którym wystarczy zreformować Rzym, a wtedy zreformuje się cały świat (Purga Roman, purgatur mundus). Członkowie komisji, pomimo wyraźnie deklarowanej chęci wprowadzenia reform, byli zgodni co do tego, że reformy powinny być wprowadzone odgórnie i mieć na celu zachowanie, oczyszczenie i wzmocnienie istniejącego już porządku kościelnego. Elizabeth G. Gleason, Reform Thought in Sixteenth-Century Italy (American Academy of Religion Texts & Translations Series), Scholar Press, 1981, s.