W lipcu 1979 wskazano inne położenia pomnika – plac przy bocznicy kolejowej na ul. Północnej (nie zaakceptowane przez twórców, jako niepoważne) i Park Tysiąclecia, przy „Novotelu” (tędy Armia Poznań wymaszerowała w kierunku Warszawy). Park miałby dzięki temu zyskać na popularności i stać się uczęszczanym miejscem spacerowym. Jednak dla pomnika było to położenie peryferyjne. Jednocześnie projekt Rodzińskiej wzbudził opory natury formalnej, gdyż miał jakoby gloryfikować potęgę militarną Niemiec (bryły symbolizujące najeźdźcę były zbyt duże, a polskie ostrza zbyt małe). Postulowano nawet odrzucenie tego projektu i wystawienie stylizowanego orła z brązu.

W październiku 1980 Związek Polskich Artystów Plastyków wysunął postulat pełnej realizacji wizji wybranej w konkursie. Władze miejskie oświadczyły, że solidaryzują się ze ZPAP-em. Okres „solidarnościowy” wpłynął na to, że tym razem nie było żadnego sprzeciwu władz centralnych, a ciepłociąg ominięto.