Twórczość literacka Wóycicki debiutował w 1826 w „Rozmaitościach Warszawskich” objaśnieniami przysłów polskich. Był członkiem redakcji (potem redaktorem naczelnym) „Biblioteki Warszawskiej”, inicjatorem wydawania czasopisma „Kłosy”, współpracownikiem czasopism „Przegląd Naukowy”, „Bluszcz”, „Tygodnik Illustrowany”, redaktorem i autorem wielu haseł w Encyklopedii powszechnej Samuela Orgelbranda. Wydawał znane pisma zbiorowe – Album warszawskie i Album literackie. Zainicjował Bibliotekę Starożytnych Pisarzy Polskich, zawierającą dokumenty, listy, pamiętniki i utwory z XVI-XVII w. W swoich pracach historyczno-etnograficznych często kompilował teksty staropolskie (również ukradzione); posuwał się niekiedy do plagiatów – Pieśni ludu z 1836 r. zawierają fragmenty autorskiej pracy Żegoty Pauliego, którą ten dawał Wóycickiemu do oceny. Ocena jego pracy jako historyka i wydawcy wypada negatywnie. Jerzy Maternicki wypunktował w niej „przypadkowość w doborze materiału źródłowego, całkowity brak krytycyzmu, wypełnianie luk w źródłach własnymi domysłami oraz pochopność sądów”.