Chrystus (1866); Felix Mendelssohn: Paulus (Święty Paweł, 1836), Elijah (Eliasz, 1846); Edward Elgar: The Dream of Gerontius (1900); Arnold Schönberg: Die Jakobsleiter (Drabina Jakubowa, niedokończone); Igor Strawinski: „opera-oratorium” Oedipus Rex (Król Edyp, 1927); Arthur Honegger: Joanna d’Arc na stosie (1938); Dmitrij Szostakowicz: Pieśń o lasach (1948).
Oratorium w Polsce Za pierwsze oratorium skomponowane przez polskiego kompozytora uważane jest Audite mortales Bartłomieja Pękiela, powstałe w połowie XVII w. Pod koniec XVIII w. oratorium stało się gatunkiem dość popularnym, pisał je m.in. Jan Dawid Holland. W XIX w. oratoria komponował m.in. Józef Elsner (pasja Męka Chrystusa Pana). Europejską popularność zyskało oratorium Quo vadis na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza, skomponowane w 1907 przez Feliksa Nowowiejskiego i wielokrotnie wykonywane w wielu krajach, w tym w Watykanie.
W połowie XX wieku oratorium przeżyło pewną popularność;