w czasach stalinowskich powstawały oratoria socrealistyczne. Po 1956 roku ich tematyka bywała już różnorodna: np. Odys płaczący (1962) T. Szeligowskiego, Dies irae K. Pendereckiego (1962), poświęcone ofiarom Auschwitz, które po premierze wzbudziło wielkie kontrowersje właśnie z powodu tematyki. K. Penderecki jest autorem największej ilości utworów zaliczanych do tego gatunku. Największą popularność wśród nich zyskała Pasja według św. Łukasza (1966). Do gatunku oratorium zaliczany bywa też utwór na głosy i orkiestrę Siedem bram Jerozolimy (1996).
Również poza Polską powstawały oratoria polskich kompozytorów. Aleksander Tansman skomponował Isaïe le prophète (Prorok Izajasz; 1950), Krzysztof Meyer Schöpfung (Stworzenie; 1999).
Oratorium w kulturze masowej Oratorium – obok opery czy symfonii stanowiące jeden z gatunków muzyki poważnej, przeniknęło, przynajmniej w nazwie, do kultury masowej.