Termin ten znaczy więc tyle, co "mieć buddę w umyśle", "myśleć o buddzie" i wreszcie nawet "medytować o buddzie".
Historia terminu Chociaż jest nianfo dominującym elementem w praktykach buddyzmu mahajany, zwłaszcza w tradycji sino-japońskiej, ale również i koreańskiej, to określenie to pojawiło się dużo wcześniej.
Już w najwcześniejszych tekstach buddyjskich pojawia się wiele przykładów nianfo, np. zarówno w palijskich Nikajach jak i chińskich Agamach. Uczniowie Świętego powinni rozmyślać o Tathagacie. Gdy oni tak praktykują, nie dają powstać skąpstwu, pożądaniu i myślom nienawiści i ułudyTaishō shinshū daizōkyō, T 2, str. 237c Dla mnichów wczesna forma nianfo była niczym innym jak treningiem moralności. Jednak dla ludzi świeckich praktyka ta była zorientowana bardziej na uzyskanie czegoś: Jeśli upasakowie są skupieni na rozmyślaniu o Buddzie, to po śmierci narodzą się w niebiosach Wajśrawany. Najwcześniejszą formę nianfo można znaleźć w ceremonii schronienia w "trzech klejnotach": Buddzie, Dharmie i Sandze, gdyż prawdziwym znaczeniem jej jest zaufanie pokładane w czczeniu Buddy i wielbieniu go jako nauczyciela.
W niektórych wypadkach nianfo było wykorzystywane w okresie kryzysu i niebezpieczeństwa.