Pierwsza próba – akcja „Meksyk I” W chwili aresztowania matka „Rudego” Zdzisława Bytnarowa przebywała pod Jędrzejowem. Nieobecna była również jego młodsza siostra Danuta („Duśka”), która poprzedniego dnia, z powodu awarii tramwaju na placu Trzech Krzyży, nie zdążyła dotrzeć do domu na Mokotów przed godziną policyjną i na polecenie ojca została na noc u znajomych przy ul. Hożej. Przypadkiem w czasie ich rozmowy telefonicznej w mieszkaniu Bytnarów przebywał syn sąsiadów, Stanisław Bukowski. Usłyszawszy nad ranem krzyki gestapowców i zobaczywszy wyprowadzanych na ulicę mężczyzn, Bukowski od razu po zakończeniu godziny policyjnej dotarł do Danuty z wiadomością o aresztowaniu jej ojca i brata. Ta przed godz. 7.00 osobiście przekazała tę informację przyjacielowi Bytnara i jego zwierzchnikowi – dowódcy warszawskich Grup Szturmowych i jednocześnie zastępcy Oddziału Specjalnego „Jerzy” (OS „Jerzy”)Taką nazwę nosiły Grupy Szturmowe jako oddział dyspozycyjny Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej, któremu równolegle – oprócz Chorągwi Warszawskiej Szarych Szeregów – od listopada 1942 podlegały. Kryptonim oddziału pochodził od pseudonimu jego dowódcy Ryszarda Białousa „Jerzego” Zob. Tadeuszowi Zawadzkiemu „Zośce”Relacja Tadeusza Zawadzkiego „Zośki”: „Kamienie przez Boga rzucane na szaniec”.