Status wymowy "polskiej" jest specjalny, ponieważ z powodu jej największego podobieństwa do wymowy późnostarożytnej i wczesnośredniowiecznej spośród wymów narodowych dopuszczalne jest posługiwanie się nią w liturgii zamiast wymowy "włoskiej", ale w praktyce jest to spotykane coraz rzadziej.

Opis wymowy Akcent jest taki sam, jak w łacinie klasycznej.

Samogłoski Samogłoski A, E, I, O, U (a, e, i, o, u) wymawia się tak, jak w języku polskim. Samogłosek długich i krótkich albo się nie odróżnia, albo – jeśli się je odróżnia – powinny się różnić od swych krótkich odpowiedników wyłącznie długością, a nie barwą. Y (y) wymawiamy jak „i”.

Dwugłoski (dyftongi) AU, EU, EI, UI (au, eu, ei, ui) wymawiamy jak „ał”, „eł”, „ej”, „uj” (IPA [aw], [ew], [ej], [uj]). AE i OE (ae, oe) czytamy jak „e” ([ε]/[e]), ö (ø) (caelum wym. celum, poena wym. pöna).

Półsamogłoski I (i) na początku wyrazu przed samogłoską oraz w pozycji interwokalicznej wymawiamy jak „j” (IPA [j]). Przykłady: iam, maior. J (j) wymawiamy zawsze jak polskie „j”.