W renesansie gramatyk Petrus Ramus (Pierre de la Ramée) dodał dodatkowe litery do klasycznego alfabetu łacińskiego na oznaczenie wariantów półsamogłoskowych/spółgłoskowych i od tej pory I-i oznaczało samogłoskę „i”, J-j oznaczało półsamogłoskę „j”, U-u oznaczało samogłoskę „u”, zaś V-v oznaczało jej wariant spółgłoskowy „v”.

Spółgłoski C przed samogłoskami tylnymi (a, o, u), innymi spółgłoskami oraz na końcu wyrazu jako „k” (causa, cornu, curriculum, actus, hic) przed samogłoskami przednimi (e, i, y) oraz „ae”, „oe” jako „c” CH wymawiamy jak polskie lub niemieckie „ch” G jest identyczne z polskim „g” H jest zbliżone do polskiego „h”, ale słabsze (krtaniowe). NGU przed samogłoską wymawiamy „ngw”. PH wymawiamy jak „f” QU wymawiamy jak pol. „kw” RH wymawiamy jak „r” S, nawet w pozycji interwokalicznej wymawiamy jak „s” (causa – „kausa”); wymowa „s” jako „z” w pozycji pomiędzy samogłoskami jest błędem. SU przed samogłoską wymawiamy jak „sw”. TH wymawiamy jak „t” TI wymawiamy dwojako – albo jako „tj” albo jako „cj”.