Sojusznicze stosunki i wspólne operacje AK i partyzantów radzieckich umożliwiły jednak NKWD rozbicie struktur AK po wojnie"Tymofij Strokacz sabotował skierowane przeciwko AK rozkazy szefa CSzPD Pantelemojna Ponomarienki i nie wydawał rozkazów o działaniach zbrojnych przeciwko "armii nacjonalistów polskich" czy o rozbijaniu i rozbrajaniu jej oddziałów. Sojusznicze stosunki i wspólne operacje AK i partyzantów sowieckich uzupełnione były dokładnym wzajemnym szpiegowaniem. Doprowadziło to do bardzo głębokiej agenturalnej infiltracji dwóch ruchów partyzanckich – polskich nacjonalistów (AK) i ukraińskich komunistów, co ułatwiło władzy sowieckiej rozbicie struktur AK po wojnie." [w:] Aleksander Gogun. Stalinowska wojna partyzancka na Ukrainie 1941–1944. BEP IPN. Warszawa 1 (11) 2007.].
Od 16 stycznia 1946 do 16 marca 1953 ludowy komisarz spraw wewnętrznych (NKWD)/minister spraw wewnętrznych (MWD) USRR. Od marca do czerwca 1953 naczelnik zarządu MSW obwodu lwowskiego. Po aresztowaniu Ławrientija Berii 3 lipca 1956 przywrócony przez Nikitę Chruszczowa na stanowisko ministra spraw wewnętrznych USRR, które zajmował do 31 maja 1956.
Od 28 maja 1956 - 8 marca 1957 był wiceministrem spraw wewnętrznych ZSRR, szefem Głównego Zarządu Pogranicznych i Wewnętrznych Wojsk MSW ZSRR.
W 1957 został przeniesiony do rezerwy.