right|240px|thumb|Kolumbarium na cmentarzu komunalnym Psie Pole we Wrocławiu, w którym znajduje się urna z prochami Eugeniusza Konika Eugeniusz Adam Konik (ur. 11 listopada 1914 we Lwowie, zm. 29 kwietnia 2002 we Wrocławiu) – polski historyk, specjalizujący się w historii starożytnej; nauczyciel akademicki związany z uczelniami we Wrocławiu i Opolu.

Życiorys W 1933 ukończył VI Państwowe Gimnazjum im. Stanisława Staszica we Lwowie. Następnie rozpoczął studia w zakresie filologii klasycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza. W roku akademickim 1938/1939 uzyskał nominację na zastępcę asystenta przy katedrze Archeologii Klasycznej. W sierpniu 1939 r. został zmobilizowany. Dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w oflagu Woldenberg II C. Został wyzwolony z niewoli w lutym 1945. Przybył do Lublina. Tam został młodszym asystentem przy katedrze Etnologii i Etnografii na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej. Równocześnie kontynuował studia w zakresie filologii klasycznej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które ukończył wiosną 1946. W tym samym roku przeniósł się do Wrocławia i podjął pracę jako starszy asystent przy katedrze historii starożytnej Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1950 uzyskał doktorat na podstawie pracy Kontakty plemion Śląska w pierwszych wiekach naszej ery z imperium rzymskim.