W 1952 został zastępcą profesora w Lublinie i otrzymał tytuł docenta. Zorganizował tam zakład historii starożytnej. Powrócił do Wrocławia w 1956. W 1958 został kierownikiem katedry historii starożytnej, a od 1969 do emerytury był kierownikiem zakładu historii starożytnej. W latach 1975–1976 był dyrektorem Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1967 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1980 zwyczajnym. Związany był także z opolską Wyższą Szkołą Pedagogiczną, gdzie w latach 1960–1969 pełnił funkcję prodziekana, a następnie dziekana Wydziału Filologiczno-Historycznego WSP. W 1985 przeszedł na emeryturę. Członek PZPR w latach 1952-1989.

Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939”, Medalem Komisji Edukacji Narodowej i Odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”.