Zülz (1880), Biała, Zülz (1900), Zülz – Biała, -ej, bialski (1946), Biała, -łej (1980).
Historia
Prehistoria i starożytność Ślady pobytu człowieka na terenie obecnego miasta Biała, potwierdzone badaniami archeologicznymi, sięgają epoki żelaza. Odnaleziono urnę na prochy oraz ozdobną szpilę z tamtego okresu. Znaleziono również ołowiane garnki, naczynia i resztki kości.
Średniowiecze mały|lewo|Plan Białej w czasach średniowiecza Teren, na którym powstała Biała, należał do plemienia Opolan. Przedlokacyjna osada na terenie obecnego miasta powstała na przełomie X i XI wieku.
Miejscowość została założona pod koniec XII wieku według prawa niemieckiego jako wieś książęca. Pierwotna lokacja osady, zwana Starym Miastem, powstała na 40 łanach na szlaku komunikacyjnym z Nysy do Krakowa. Biała wraz z pobliską Prężyną były najbardziej oddalonymi punktami księstwa opolskiego w odniesieniu do Moraw (pobliski Prudnik oraz Lubrza znajdowały się już na Morawach). Po raz pierwszy wzmiankowana była w dokumencie wystawionym 29 listopada 1225 w Jemielnicy przez księcia opolskiego Kazimierza I, który udzielił przesiedlonym Niemcom w Gościęcinie wszelkich swobód, które posiadali w Białej. W tymże roku odnotowano istnienie w niej kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła.