Długość oporowa gąsienicy była równa 3830 mm, a rozstaw pomiędzy środkami gąsienic 2450 mm.
Wóz wyposażony był w jednoprzewodową instalację elektryczną 12/24 V.
Służba Dostarczone w grudniu działa SU-122 skierowano do ośrodków szkoleniowych i dwóch pierwszych jednostek bojowych: 1433 i 1434 pułku artylerii samobieżnej. Według etatu 08/158 pułk miał mieć dwie baterie składające się z 4 SU-122 każda, oraz cztery baterie po cztery dział SU-76, a więc dysponować łącznie 8 Su-122 i 17 SU-76 (siedemnasty wóz był wozem dowodzenia). Według planów miało powstać 30 pułków podporządkowanych korpusom pancernym i zmechanizowanym.
W styczniu 1943 roku oba pułki zostały wysłane na Front Wołchowski i podporządkowane 54 Armii. 14 stycznia 1943 roku po raz pierwszy zostały użyte w rejonie Smierdnego. W wyniku doświadczeń bojowych za optymalne uznano posuwanie się dział samobieżnych 400–600 m za atakującymi czołgami (czasami dystans ten zmniejszano do 200–300 m). W czasie walk SU-122 okazały się efektywniejszym środkiem walki niż SU-76. W związku z tym ich etat zmieniono na 08/191. Przewidywał on że pułk będzie miał dwie baterie SU-76 i trzy SU-122 (łącznie 20 pojazdów). W lutym 1943 roku utworzono 19 Szkolny Pułk Artylerii Samobieżnej, a w marcu tego roku pułki bojowe: 1485 i 1487.