Lit mały|Węglan litu, jeden z najpopularniejszych normotymików Wprowadzenie do farmakoterapii soli litu (np. węglan litu) uważane bywa za początek współczesnej psychofarmakologii. Stosowane są od lat 50. XX wieku w leczeniu epizodów maniakalnych, później raczej w terapii epizodów hipomaniakalnych, od lat 60. również w profilaktyce nawrotów epizodów afektywnych. Później odkryto również ich działanie przeciwdepresyjne, jednak używa się ich raczej w potencjalizacji działania leków przeciwdepresyjnych. Ponadto leki te mają działanie immunomodulujące, przeciwwirusowe i neuroprotekcyjne.
W ChAD działa szczególnie w klasycznej jej postaci, z pełnymi remisjami i umiarkowaną częstością nawrotów. Wymaga oznaczania stężenia litu we krwi. Może dawać działania niepożądane w postaci poliurii, polidypsji, zaburzeń żołądkowo-jelitowych, drżenia rąk, zaburzenia funkcji tarczycy, może zaostrzać dermatozy (łuszczyca, trądzik), drżenie i osłabienie mięśni.
Kwas walproinowy i pochodne Jako lek stosowano w przeszłości najczęściej amid kwasu walproinowego (walpromid), obecnie zaś najczęściej równomolową mieszaninę kwasu i jego soli sodowej;