Powódź na rzece Subansiri W pierwszych dniach po trzęsieniu w dorzeczu Brahmaputry gwałtownie wzrósł poziom rzek, znosząc z gór gruz skalny, osady piaszczysto-mulaste oraz powalone drzewa.
Osuwiska zablokowały m.in. przepływ rzeki Subansiri. Osiem dni po wstrząsie głównym naturalna przegroda pękła, a powstała fala powodziowa o wysokości około siedmiu metrów zalała niżej położone obszary, powodując śmierć co najmniej 532–536 osób w przybrzeżnych wsiach.
Podobny zator osuwiskowy pękł w dolinie rzeki Dibang, nie wywołując jednak wówczas bezpośrednich ofiar w ludziach.
Relacja F. Kingdona-Warda Jednym z bezpośrednich świadków kataklizmu był brytyjski botanik i odkrywca Frank Kingdon-Ward, który w czasie trzęsienia przebywał w miejscowości Rima. W swoich wspomnieniach opisał on moment wystąpienia wstrząsu, późniejsze katastrofalne osuwiska oraz zjawiska akustyczne – głębokie, przypominające eksplozje odgłosy dochodzące z wnętrza ziemi, słyszalne w promieniu ponad 1200 kilometrów od epicentrum (m.in. na terytorium Birmy).
Przypisy
Bibliografia Informacja na temat trzęsienia ziemi na portalu internetowym Amerykańskiej Służby Geologicznej USGS
Kategoria:1950 w Azji Kategoria:Asam Kategoria:Indie w XX wieku Asam 1950 Asam 1950