Rozwój bombowców pokładowych rozpoczął się po wprowadzeniu w skład flot lotniskowców (pod koniec I wojny światowej w przypadku floty brytyjskiej, w latach 20. w przypadku innych flot). Początkowo były to modyfikacje lekkich bombowców bazowania lądowego, lecz później większość bombowców pokładowych stanowiła odrębne konstrukcje, powstające specjalnie dla lotniskowców, chociaż używane też często z baz lądowych. Do okresu po II wojnie światowej były to samoloty odpowiadające charakterystykami i udźwigiem uzbrojenia lekkim jednosilnikowym bombowcom lądowym z porównywalnych okresów i podlegające takiej samej ewolucji technicznej.
Bombowce pokładowe budowano jako samoloty jednosilnikowe, początkowo dwupłatowe ze stałym podwoziem, od połowy lat 30. głównie jednopłatowe z chowanym podwoziem. Z reguły miały 2- lub 3-osobową załogę, składającą się z pilota, bombardiera i strzelca tylnego, lub ich role były łączone, rzadziej były jednoosobowe. Szczególne cechy konstrukcyjne bombowców pokładowych to składane skrzydła w celu zmniejszenia powierzchni potrzebnej do hangarowania i hak podkadłubowy do zaczepiania o liny hamujące podczas lądowania. Z racji przeznaczenia, miały one duży zasięg, umożliwiający działania nad morzem i zwykle odpowiednie wyposażenie ratunkowe (tratwy nadmuchiwane).