Samoloty bombowo-torpedowe uzbrojone w bomby wysyłano głównie do ataków na cele znajdujące się na lądzie.
Przeznaczenie bombowców pokładowych części państw można było rozpoznać po ich oznaczeniu. Amerykańskie samoloty bombowo-torpedowe lat 30. i 40. nosiły oznaczenia rozpoczynające się od liter TB (torpedo bomber, np. TBF Avenger), bombowce nurkujące – od liter SB (scout bomber, np. SBD Dauntless). Japońskie samoloty bombowo-torpedowe nosiły oznaczenia rozpoczynające się od litery B (np. Nakajima B5N 'Kate'), bombowce nurkujące – od litery D (np. Aichi D3A 'Val').
Po II wojnie światowej i wprowadzeniu samolotów odrzutowych, kategoria bombowców pokładowych została stopniowo zastąpiona przez nowe samoloty odrzutowe, spełniające podobne zadania, lecz nie klasyfikowane już jako bombowce, ale na ogół jako samoloty uderzeniowe lub samoloty szturmowe (przede wszystkim samoloty amerykańskiej klasy A, np. A-6 Intruder). Zadania bombowców pokładowych przejęły też uniwersalne pokładowe samoloty myśliwsko-szturmowe, przenoszące bomby i kierowane pociski rakietowe powietrze-woda. Całkowicie zanikły natomiast klasy bombowców nurkujących oraz samolotów torpedowych, niepotrzebnych wskutek wzrostu skuteczności bombardowania z lotu poziomego, a następnie wprowadzenia kierowanych pocisków rakietowych. Pojawiła się za to klasa wyspecjalizowanych samolotów do zwalczania okrętów podwodnych, mająca pewne cechy bombowców.
Pokładowy