Charakterystyka zabudowy pasterskiej w ujęciu geograficznym W Polsce w okresie międzywojennym uprawiano owcze szałaśnictwo w Beskidzie Limanowskim, używając m.in. prymitywnych kolib z gałęzi choiny opartych o dwa skośne płotki. Szałasy stanowiły często zupełne prowizorki nie nadające się do stałego zamieszkania, odpowiadały natomiast koczowniczemu trybowi życia. Bardzo proste budy pasterskie, popularne w XX w. na Łemkowszczyźnie ustawiano na granicy pól i lasów. Można je było konstruować z byle jakiego materiału. Na Łemkowszczyźnie gorlickiej pasterze używali też niewielkich szopek na kołach. Zdarzały się niekiedy kamienne koliby z luźno ułożonych kamieni.
Gorczańskie bacówki i tatrzańskie koliby reprezentowały wyższy stopień rozwoju technicznego, ze względu na trwalszy materiał i ciesielską konstrukcję. Bacówką w Limanowskiem zwano mały, jednoizbowy zrębowy budynek z dwuspadowym dachem. Szałasy i szopy pasterskie na Polanie Podokólne w Jurgowie na Pogórzu Spiskim, które powstały po 1920 roku, wyróżniają się ze względu na rodzaj architektury i poprzez to są niepowtarzalne.