W 1322 wziął udział w kolejnej kampanii przeciwko Meklemburgii, najeżdżając jej ziemieIbid., s. 487. Wobec włączenia się bawarskich Wittelsbachów z królem Ludwikiem IV Bawarskim do sporu, Warcisław IV zawarł w 1323 pokój z Sasami i MeklemburczykamiIbid., s. 492. Uzyskał też nowego sprzymierzeńca w papieżu Janie XXIIIbid., s. 493. 18 czerwca 1325 wraz z Ottonem I i jego synem Barnimem III zawarł przymierze z polskim królem Władysławem Łokietkiem przeciw Marchii BrandenburskiejPodobne przymierze Warcisława IV z Ottonem I i Meklemburgią miało miejsce w 1324. i zakonowi krzyżackiemu. Do 1326 utracił zdobycze w ziemi lubuskiejIbid., s. 494. W tym też roku udał się do Stralsundu, aby uczestniczyć w negocjacjach dotyczących sukcesji po księstwie rugijskim. Tam poważnie zachorował. Przeczuwając nadchodzącą śmierć, wezwał do siebie żonę i najstarszego syna, którzy przebywali wówczas w Ognicy koło Wolina. Książę zmarł jednak przed ich przybyciem, w nocy z 31 lipca na 1 sierpnia, w sile wieku. Pochowano go wedle jego woli w katedrze kamieńskiej przed wielkim ołtarzem. Po jego śmierci, wobec małoletniości jego spadkobiercy, rządy opiekuńcze objęła jego żona Elżbieta. Jej konsens i pieczęć zawiera akt przymierza z Polską wydany w 1343.