Ze źródeł kościelnych pochodzą zapisy z XV-XVI wieku. W 1419 odnotowano zaległe świadczenia na rzecz plebana w Szamotułach. W 1423 oficjał oraz wikariusz generalny poznański, na prośbę braci Dobrogosta i Wincentego z Szamotuł, prepozyturze i ośmiu mansjonariom w kościele parafialnym w Szamotułach, ufundowanym przez nich, przydzielił m. in. wiardunki i małdraty dziesiętne z miasta Szamotuły, z Nowej Wsi koło Szamotuł, z Gaju Małego i Szczuczyna, jakie należały dotychczas do plebana w Szamotułach, a których wartość nie przekraczała 18 grzywien. W 1510 odnotowano dziesięcinę dla mansjonarzy w Szamotułach z łanów kmiecych, z których płacono po wiardunku od każdego łanu.
Historyczne źródła odnotowały zwykłych mieszkańców wsi pochodzących z niższych stanów społecznych. W 1403 odnotowano Piotra z Gaju Małego, który był prawdopodobnie kmieciem. W 1434 wspomniany został Stanisław pleban z Gaju Małego, który zażądał od Jana sołtysa we wsi jednej grzywny tytułem wypożyczonych mu pieniędzy kościelnych. Sołtys uznał to roszczenie do wysokości 16 skudów, co do reszty zaprzeczył i zobowiązał się zapłacić razem z dwie ćwiertnie podwójnego ziarna (łac. „silliginis et anone”) tytułem mesznego. W 1460 odnotowany został Mikołaj sołtys oraz Marcin Pampek ławnik z Gaju Małego. W 1509 odnotowano sołtysa siedzącego na jednym łanie.