T. w swej podróży zachwyca się indyjskimi rzekami, chociaż widzi je w porze suchej, wyobrażając sobie tylko ich moc(często niszczycielską) w czas monsunu. W czas suszy objawiają się nam w postaci suchych szerokich koryt. Mosty rozpięte są tam nad sucha, kamienista droga, środkiem której płynie nikła struga wody. Rzeki Pendżabu (nawet wielki Indus) człowiek próbuje ujarzmić zaporami wykorzystując ich wodę w sztucznych kanałach nawadniających pola. T.jest tak urzeczony rzekami Indii, że prowadzi w książce jakby dialog z nimi przemawiając kolejno do każdej z nich. Przywołuje święty Ganges nie tylko z miejsca, gdzie mija on Benares. W jego pamięci pojawia się widziana z pociągu przecinającego Bihar rzeka Son Pisze o rozlewiskach Brahmaputry, której zdarza się zalać Bengal powodziami, gdy topią się śniegi Himalajów. Przywołuje w pamięci rzeki Kryshnę i Godavari. Rzece Satledź T. przypomina dzień, w którym sikhowie postanowili opanować jej lewy brzeg.Rzekę Bias pyta, czy pamięta dzień, kiedy Aleksander Wielki zrezygnował z jej przeprawy,T.jeszcze patrzy na nie, a już tęskni za nimi. Za ich nurtem, za tym,czego świadectwem były w przeszłości, za świętością, jaka widzą w nich hindusi. Rzeki to dar Boży dla Indii. Bez nich nie istniało by życie.