Grupa odnajduje brązowe tuby, gdzie przechowywane były zwoje papirusu, ale po tysiącach lat zamieniły się w pył. Niezrażeni siostrzeńcy znajdują komnatę, w której Strażnicy Wielkiej Biblioteki (ludzie zorganizowani przez Kleopatrę do dbania o zawartość Biblioteki; ich symbolem był ibis – ptak egipskiego boga pisma, Thota) działali jeszcze 500 lat po Kleopatrze. Z pozostawionych notatek wynika, że kopie wszystkich zwojów zostały przeniesione do stolicy Bizancjum, Konstantynopola.
Ślad prowadzi do Bazyliki Świętego Jana Chrzciciela (Studios). Przebywający tam kapłan informuje grupę, że przed stuleciami w tym miejscu znajdowało się ponad 100 tysięcy pergaminowych zwojów, zawierających nie tylko wiadomości z Biblioteki Aleksandryjskiej, ale też z księgozbiorów krajów islamskich. Choć wszystkie oryginały spłonęło w wielkim pożarze z 937 roku, to przetrwały jednak kopie zwojów, przepisywane w skryptoriach w formie książek. Nowy księgozbiór był dumą Konstantynopola przez prawie 300 lat - w 1204 (w czasie IV krucjaty) zaginął, podobnie jak wiele innych skarby imperium.