Mniszki z Leśnej dały początek powstawaniu kolejnych żeńskich monasterów na ziemiach polskich – w Teolinie, Radecznicy, Wirowie i Turkowicach. Z wielkim uznaniem o działalności mniszek wypowiadał się ówczesny arcybiskup lubelski i chełmski Eulogiusz (Gieorgijewski).
W momencie wybuchu I wojny światowej mniszki z Leśnej udały się na bieżeństwo. W 1918, przed ich powrotem, a już po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, obiekty klasztorne zostały zajęte przez władze polskie i zwrócone Kościołowi katolickiemu, który ulokował tam klasztor rzymskokatolickiŚwięta Góra Grabarka. Zakonnice ze wspólnoty w Leśnej zostały tym samym rozproszone po różnych monasterach w Rosji i poza nią, część trafiła do monasteru Novo Hopovo w Jugosławii. W 1928 ihumenia Nina, pełniąca przed wojną zadania przełożonej wspólnoty, zażądała od Ministerstwa Reformy Rolnej zwrotu zabudowań oraz ziemi, jaka przed I wojną światową była własnością monasteru. Mniszka twierdziła, że pobyt zakonnic w Jugosławii jest tymczasowy, a zamiarem zakonnic jest powrót na ziemie, gdzie dawniej znajdował się ich klasztor. Ihumenia Nina miała za sobą poparcie Warszawsko-Chełmskiego Konsystorza Duchownego, który podkreślał, że władze kościelne nigdy nie ogłosiły likwidacji monasteru.