Kieżmarska Kopa, w części literatury tatrzańskiej Kiezmarska Kopa (słow. Kežmarská kopa, niem. Unterer Kesmarker Kamm, węg. Alsó Késmárki taraj) – wzniesienie o wysokości 2233 m stanowiące najwybitniejszy wierzchołek w południowo-wschodniej grani Małego Kieżmarskiego Szczytu opadającej w kierunku Rakuskiej Przełęczy – fragmencie długiej południowo-wschodniej grani Wyżniego Baraniego Zwornika w słowackiej części Tatr Wysokich. Od kopuły szczytowej Małego Kieżmarskiego Szczytu Kieżmarska Kopa oddzielona jest siodłem Niżniej Kieżmarskiej Przełęczy, a od Złotej Czuby na wschodzie oddzielają ją Złote Wrótka.
Wierzchołek Kieżmarskiej Kopy leży w poziomej grani szczytowej, która od północno-wschodniej grani Małego Kieżmarskiego Szczytu wysuwa się nieco na północ. W jej masywie wyróżnia się Mała Kieżmarska Kopka, która znajduje się nieco na północ od niej i stanowi kulminację północnej ściany Kieżmarskiej Kopy. Mała Kieżmarska Kopka oddzielona jest od Kieżmarskiej Kopy siodłem Wyżnich Kieżmarskich Wrótek.